HOUTEN



houtenTerug van weggeweest met dit blog. Deze zomer hadden we met de komst van het nieuwe tuinhuis wat drukte aan ons hoofd. Ik ben er even niet aan toegekomen om te tonen wat ons zoal bezig hield. Fijn dat we toch veel gelegenheid kregen om in de tuin te zitten.

 

Dit bericht zal voornamelijk gaan over onze herfstactiviteiten van 2014. Laten we zeggen vanaf half september tot aan de jaarwisseling toe. De titel wil het al aangeven. Ik ga het hebben over snoeiwerk. Een tuin die 20 jaar oud is , moet je zeker qua struiken en bomen zo af en toe flink onder handen nemen. Houtige gewassen willen sterk in omvang toenemen. Daarom zijn we heel veel struiken en ook bomen eens flink gaan aanpakken om de omvang en soms de hoogte binnen grenzen te houden.

 

Allereerst hebben we bv. enkele krentenboompjes die destijds ergens tussen geplant zijn gewoon omgezaagd. Er moest ruimte komen. Een gouden regen die eigenlijk half onder de moerascipres stond is gewoon opgeruimd. Verder enkele weigelia’s die te veel uitgedijd waren, zijn sterk terug gesnoeid. Veel oudere takken zijn er rigoureus uitgezaagd.  Een overgebleven carpinus was bijna een boom geworden. Gevolg andere planten kregen nauwelijks licht en lucht meer. De kop eruit en flink teruggesnoeid aan de zijkanten. Het staat allemaal even wat iel, maar wat geeft het een ruimte terug. Ik moet zeggen dat een wat open tuin me meer aanspreekt dan allerlei hoeken die helemaal dichtgegroeid zijn.

 

Maar ja, dit is allemaal nog maar klein werk. Onze 20 jaar geleden gepote treurwilg was weliswaar in 2009 al eens gesnoeid door onszelf.  De takken waren zo zwaar geworden dat je bang ging worden dat de hele boom zou kunnen omwaaien op de veengrond waarop we zitten. Toen hebben we voor het eerst echt professionele hulp ingeroepen. De vakman wist er wel raad mee. Voorts hadden we een echte tulpenboom  (met heel bros hout) die gemodelleerd diende te worden. En tenslotte werd de moerascipres wat te hoog en te breed. Het resultaat is verbluffend. Maar ……..

wat blijft er dan een berg aan hout om op te ruimen. Dat wil je niet weten. Maar goed na 2 weken sjouwen was ook die berg weggewerkt.  Tussen neus en lippen door hebben we ook de hazelnoothaag flink teruggesnoeid. Dat betekent dat we straks een prachtig rood uitlopende haag krijgen. ’t Was veel werk, maar groot resultaat.

 

Tussen kerst en nieuwjaar hebben we een paar druiven gesnoeid en dat betekent dat het houten er op zit. Nou ja, straks nog een paar viburnum bodnantenses uitdunnen, maar dat vinden na al het vorige slechts een peuleschil. Resultaat een flink opgeruimde tuin.

 



TOCH DOORGEZET



laatstee

Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Uiteindelijk hebben we toch de beslissing genomen om een nieuw hobbykasje aan te schaffen. Al een paar jaren hikten we tegen zo’n beslissing aan.

 

Wat ging vooraf?

In 1995 hebben we een oud kasje overgenomen. Het geraamte was van redcedarhout en tussen de spijlen zaten smalle glasstukken. Ter plekke is de kas afgebroken nadat al het glas was  verwijderd.

Het hele geraamte kon zo verplaatst worden. Een goedkoop begin ,wel zeer veel werk, want al die stukjes glas er in plaatsen was geen sinecure. Maar,  na verloop van jaren : helaas, er gingen stijlen stuk, fikse windvlagen kregen wel eens vat op een slecht stukje materiaal. Gevolg:  bij de stormen zeker op het laatst van vorig jaar vlogen er enkele ruitjes uit. Die ravage weer opruimen…

 

28 januari 2014:

Dat gaat voor ons een gedenkwaardige datum worden, want op die dag plaatste Dave Storm Hobbykassen uit Naaldwijk een stormvaste kas van 3.40 m. bij 5.00 m. Compleet gemonteerd, alleen er om heen moet je dan weer wat ordenen. Onvoorstelbaar dat ze in zo’n korte tijd  een heel nieuw kasje plaatsen. We hebben opnieuw de tegels voor het pad er in gelegd. De poottafel geplaatst en vooral werk gehad aan het opnieuw oprichten van de druif. De Frankentaler met al zijn uitlopers staat er weer prachtig bij. Ook nog verse grond  aangebracht en laat nu het pootseizoen maar komen.

 

We hopen op tijd met sla en spinazie te kunnen beginnen. En van de zomer weer verse komkommers en tomaten. Een mooi vooruitzicht. Overigens de overgehouden geraniums staan er ook in. Wat wil je met zo’n zachte winter.



Hoezo is de tuin in december niks meer?



Ik loop mijn tuin eens af te struinen om na te gaan of er nog iets bloeiends te beleven valt. En … ik moet zeggen, dan sta je toch verbaasd over echt nog bloeiende planten.

 

14december

Als het gaat over rozen: echt een laatste bloeiende bloem in de Guirlande d’amour, zelfs nog een diepgeel bloeiende klimroos, een bloeiende heesterroos genaamd Suntan, ook nog een enkele verspreide bloem in een middelhoge heesterroos. En dat allemaal nog de 10e van december. Ik geef toe het is vandaag een prachtig zonnige dag en dat helpt. So wie so al qua beleving.

 

Verder speurend bemerk je dan nog enkele witte bloemen in de hortensia, de soort die al uiterst vroeg in het jaar begint. En dan tot de vorst toe. Zelfs in de witte hanggeranium leeft nog een enkel bloeiend sprankje. Vergeet ook niet de viburnum bodnantense, in deze tijd al volop stralend aanwezig. Ook de vaste fuchsia weet nog niet van opgeven, verder nog bloemen in de lavatera.
Eén soort kerstroos is al prominent aan het bloeien (zie foto). Vanwege het zachte weer is witbloeiende , geurende kamperfoelie hard aan het bloeien geslagen.

 

Dat alles naast tal van struiken met bessen, meerdere soorten ilexen, een malus red sentinel, skimmia’s. Zelfs in enkele cornus kousa chinensis zijn de rode vruchtjes nog aanwezig. De Japanse kwee laat zijn gele appeltjes trots zien.
Ook …de winterjasmijn die de hele achtergevel van de garage beslaat, gaat een weinig geel kleuren. Nu maar hopen dat de vorst dat niet gaat bederven.

 

Gisteren nog sla uit de groentetuin geoogst: verse groenlof gemengd met roodlof. Smakelijk.

 

HOEZO IS DE TUIN IN DECEMBER NIKS MEER!!!!!

 

P.S. Ons oude hobbykasje heeft de laatste storm niet al te best doorstaan. We hebben een ander kasje gekocht. Later meer daarover.

 

 



November, regen, nat



Wat een geweldige zomer hebben we beleefd. Maar aan al die zonneschijn komt vanzelfsprekend een eind. De dichter Bloem spreekt al over de novembermaand als een maand van donkerte, en vooral van regen en nog eens regen. We schijnen in de top-5 van regenval in de maand november te zitten. Na al de zorgen van maart en april toen we aan het draineren waren, kunnen we nu heel blij achterover leunen, want de drainage werkt. Ondanks veel regenval kregen we geen plekken waar het water bleef staan. Een meevaller waar we wel op hoopten, maar toch.

 

Dan is de novembermaand toch de maand om fiks aan de slag te gaan. Ik heb op 18 november nog gras kunnen maaien (nog nooit zo ver in de tijd is dat voorgekomen). Verder was er flink werk aan het bladeren opruimen. De kastanjes zijn intussen zo goed als kaal. Maar de eikenbomen en de moerascypres beloven nog heel wat.

Een ochtend werk gehad aan het afdekken van de serie gunnera’s. Als je die niet goed afdekt voor de winter dan loopt het uit op een drama.

En zo geeft november nog heel wat werk.

 

Best wel netjes als je tuin richting winterklaar gaat. Natuurlijk kan veel blad naar de composthoop om volgend jaar als tussenstrooisel te dienen.

Met andere woorden  :je bent nooit klaar, je bent al weer bezig met volgend jaar.

 

M.L.

 



KOU DROOGTE HITTE



 blog8_1De groentetuin

Wat hebben we een koude start mee moeten maken. Aan de kou leek geen eind te komen. Onze tuin  ligt toch al in de polder op de koude kant. Normaal valt er rond 1 mei al wat te zaaien, nou dit jaar werd dat wat later. Vervolgens zorgde de aanhoudende koude voor trage of nauwelijks groei. Je wilde de plantjes en zaadjes wel de grond uitkijken.

 

Over bonen gesproken: de heel vroeg gezaaide werden  uiteindelijk ingehaald door 3 weken later gezaaide bonen. Op 24 juli is het gelukt om voor het eerst sperzieboontjes te oogsten. En dat smaakt dan zo verrukkelijk. Je vergeet op slag dat het hele proces van groei bepaald niet van een leien dakje verliep. Eenzelfde beeld zag je bij de sla. Eerst koop je enkele plantjes, trage groei/. Dan zaaien, weer trage groei en dan ineens een spurt. Gevolg: veel plantjes zijn tegelijk aan oogsten toe. Dat is overigens een terugkerend beeld. Tuinders kunnen wat sturen, alhoewel dat dit jaar matig lukte. Je moet de natuur nu eenmaal nemen zoals hij komt.

 blog8_2

Op onze tuin gaven in juni en juli de droogte en nu speciaal eind juli de hitte problemen. Als je toch iets wilde zaaien moest de grond eerst zeeeer nat worden gemaakt, want anders was elke actie kansloos. Nu zitten we in Boskoop  op veengrond met op zich een hoog waterpeil. Denk echter niet dat de bovenlaag nattig blijft. Bij zo’n tropische aanval als eind juli droogt de bovenlaag dramatisch in. Je krijgt aanmerkelijke droogtescheuren zoals op de foto  zichtbaar is. Weer een laagje grond verdwenen.  De foto laat  zien dat het gelukt is om een flink vol gegroeide groentetuin te krijgen.  Zo zijn  de tuinbonen, wel magere opbrengst dit jaar,en de kapucijners al geoogst. De eerste courgette   heeft zijn weg naar de keuken ook  gevonden. En dan heb ik niet eens de aardbeien vermeld. Een succesvolle oogst.



Herzliche grüsse aus ÖSTERREICH



oostenrijk_bezoekers_bezoektuin_1

De maanden juni en juli zijn bij uitstek geschikte maanden om over en weer tuinen te bezoeken. Laat u niet op het verkeerde been zetten door de titel van dit blog. Wij waren echt niet in het  Oostenrijkse, dat vinden we zelf niet zo eenvoudig in deze maanden. Er is veel te doen in de tuin en vooral veel wat je ook aan anderen wilt laten zien.

 

Onze apartste ontmoeting met tuinliefhebbers kwam deze zomer voor rekening van een gezelschap uit het Salzburgerland. 38 echte tuinliefhebbers die een week Nederland doorkruisten met de bus, geïnteresseerden en kenners. Dat is het mooie, je kunt zelf ook weer leren van zo’n bezoek. Deze bezoekers bewonderden  planten die wij gewoon vinden , maar die in het Oostenrijkse klimaat niet voldoende winterhard zijn. De organisator gaf overigens toe ook vaak planten te willen hebben die eigenlijk niet geschikt zijn. Maar hij had een goede kas en dat scheelt dan weer. Voor deze bezoekers was er een extraatje: de weg waaraan we wonen is tijdelijk gestremd. Gevolg was dat de bus niet voor ons huis kon komen, omdat hij nergens kon keren. Daarom moest iedereen 700 meter lopen en dat werd bijna de mooiste ervaring voor het gezelschap. Stel je voor : je komt uit het stenige Oostenrijk en gaat nu over een smalle weg lopen met aan weerszijden water van zeker 10 meter breed, vol met waterplanten, o.a. met het beschermde krabbenscheer.  Dat werd als heel apart ondergaan. Ronduit een geslaagde ontmoeting.

oostenrijk_bezoekers_bezoektuin_2

 

Verder kwamen er deze maanden  een aantal kleinere  groepen van bv. 8 tot 20 personen.

Internet is tegenwoordig wel handig om snel iets te vinden. Onze website helpt wellicht ook.

In het algemeen zijn deze bezoeken plezierig: over en weer wissel je kennis en ervaringen uit. Je hoort met andere  woorden eens wat anders. Iets minder geslaagd  vind ik zelf als mensen nauwelijks in jouw verhaal geïnteresseerd zijn en direct al rond gaan lopen in de tuin. Alles went. Elk jaar maak ik enkele stekken van mijn aralia californica en het lukt bijna altijd om die te verkopen. Kan ook een ander genieten van een in mijn ogen mooie plant.



En toen werd het …..ZOMER



DSC09472Ook in de maand mei is het met de temperatuur niet gegaan zoals gehoopt. Hoe fantastisch kan het soms in de meimaand qua temperatuur zijn. Denk maar aan vorig jaar. Oké , een enkele dag wilde het nog wel lukken. Met andere woorden: ik heb het gevoel dat dit jaar de lente overgeslagen is. Heel erg jammer. Maar helaas  is het niet anders.

Echter , door de aanhoudende kou wilde het ingezaaide gras bepaald  niet doorgroeien. Zou normaal gesproken  in een tiental dagen een groen waas zichtbaar geworden zijn, nu duurde dat aanmerkelijk langer. Vervelend bijverschijnsel is dan dat het onkruid net  iets sneller wil groeien dan het gras waarop je hoopte. Voeg daarbij de aanhoudende droogte, dat werkte uiteindelijk ook  niet  mee aan een gelijkmatig opkomende grasmat.

Toch is het nu z over dat er enige hoop komt op een gazon. Vertrouwen houden lijkt het devies.  En het mooie weer geeft energie, het is een genoegen in de tuin te zijn, buiten bij het tuinhuis koffie drinken  in de zon, heerlijk.

 

 

 

Moestuin

DSC09475

Door de warmere temperatuur wordt het aanmerkelijk plezieriger om in de groentetuin te werken. Al was het alleen maar omdat het gezaaide na ongeveer een week daadwerkelijk boven de grond komt. Juist dat kwetsbare groen in allerlei tinten is prachtig om te zien. De tuinbonen hebben niet geweldig gegroeid dit jaar door de kou, maar het is een nu eenmaal elk jaar anders en ook weer een verrassing hoe de dingen verlopen. De bonen zijn helemaal dankbaar voor de warmte die we nu hebben. Zo stonden de het  laatst gezaaide sperzieboontjes na een week boven de grond. Dat geeft een mooi vooruitzicht.

Zelf voorgezaaide sla en koolrabi zijn reeds uitgepoot. Wat ziet dat er dan kwetsbaar uit.

Ook het onkruid neemt een  groeispurt. Dus dat wordt uitrapen en schoffelen.

 

 

 



EN DE ZAAIER, HIJ ZAAIDE ………..




DSC09453De grond geëgaliseerd, dus je denkt dat je kunt gaan inzaaien. Alleen in de maand april kregen we wel erg veel kou over ons heen. Toch vatte ik moed en zaaide ondanks kou een deel van het gazon in. Gelukkig regende het toen 9 millimeter, dus dat kwam best van pas.

Alleen de nachten bleven maar koud. Dus het ontkiemen van het graszaad lukte niet erg vlot.Je keek het gras zo ongeveer de grond uit. Na een dag of tien zag je –echt waar- zo

Hier en daar een miniem groen sprietje komen. Gelukkig, dacht ik.

Toen heb ik de rest van het graszaad over het perceel uitgezaaid. Ik had voor het totaal in te zaaien gazon een baal van 15 kilo graszaad ingekocht. Uiteindelijk is die baal bijna geheel opgegaan.  Het grote probleem bleef het uitblijven van een fijne warme temperatuur. Dus

Kwam eind april in het laatst ingezaaide gedeelte voornamelijk onkruid op en liet het gras zich nog nauwelijks zien. Intussen groeit het onkruid harder dan gewenst, hopelijk verdwijnt dat zodra er gemaaid kan worden.

 

WARMOES

DSC09452

Intussen vroeg de groentetuin ook aandacht. De palen en het gaaswerk voor de capucijners

(de ouderwetse blauwschokkers) zijn gezet en zelfs de capucijners gezaaid. In de losse gefreesde tuingrond heb ik daar goede verwachtingen van. De spinazie groeit ondanks alles toch heel aardig. De ouderwetse snijbiet doet het als vanouds goed. Met andere woorden de groentetuin gaat een beetje groen kleuren. Juist dat jonge frisse groen is zo vertederend

En veelbelovend.

 

 



Dapper tegen de verdrukking in.



tuinbankje 010Nog even over het egaliseren van de opgehoogde grond. Om te beginnen heb ik met de spa de grond wat egaal getrokken en daarna met de tuinhark al dan niet omgekeerd de grond verder gelijk gemaakt. Vervolgens heb ik de zitmaaier gepakt en ben ik de grond plat gaan rijden, gaan aandrukken. Doe je dat niet dan zou ik later enorme sporen trekken bij het maaien.
Het resultaat was in orde, wel is het zo dat je dan ziet dat je helemaal niet zo veel hebt opgehoogd..

Een hele week lang hebben we het gevoel gehad volledig uitgeput te zijn. Grond kruien vergt van amateurs net iets te veel. Nu zat het weer niet mee om veel anders aan te pakken, maar toch ..Daarna heb ik toen er eindelijk een beetje regen viel een klein stukje geharkt en alvast met graszaad ingezaaid. Het zaaien is niet zo’n probleem. Het harken is echter wel pittig. En groei zit er helaas nog niet in. De temperatuur ontbreekt nog. Intussen moet je ook denken aan de moestuin. Begin maart had ik een bak ingezaaid met tuinbonen. Op de verwarming in de huiskamer geplaatst. Na een goede week heb je dan een prima resultaat. Maar na twee weken wordt het tijd om de plantjes af te harden. Dat viel niet zo mee vanwege de vorst die maar bleef aanhouden. Echter toen de vorst voorbij leek heb ik de stevige plantjes uitgepoot in de groentetuin. Altijd een leuk begin die eerste groene plantjes op de verder nog geheel kale grond. Dit jaar heb ik de groentetuin laten fresen. Dan
gaat het poten makkelijk: heerlijk losse grond. Ook is spinazie gezaaid: ondanks de schrale
wind kwam de spinazie na twee weken boven de grond. Een veelbelovende start. Immers, de
vorst kan nog zoveel uitstel bezorgd hebben , ineens is het voorjaar er toch. De rabarber groeit gewoon dapper tegen de verdrukking in. Een belofte.

M.L.



Een BERG grond is een BERG werk



DSC09428

Het was voor ons duidelijk dat we actie moesten ondernemen om uiteindelijk een acceptabelgazon terug te krijgen. In het Boskoopse zakt het veen , dus ons gazon was sinds 1994-5 toch wel iets lager komen te liggen dan gewenst.

 

De borders waren bijna allemaal in de loop der jaren iets bijgevuld. Op het gazon was echter nooit grond gegooid. De enige remedie om het
gazon op peil te krijgen leek ons dus ophogen.

 

Het oppervlak van het gazon in ons siertuingedeelte schat ik op een goede 700 vierkante meter. Ik heb van te voren niet al te veel gerekend. Bv.

Ophogen met 5 centimeter betekent hoeveel kubieke meter. De eerste bestelling gewoon gedaan: 8 meter grond werd op de brug voor het huis gedeponeerd. Dat blijkt dan een respectabele berg grond.

 

 

 

In een kubieke meter gaan een vijftiental kruiwagens. Volle kruiwagens wel te verstaan.Als de grond gestort ligt op de brug voor het huis, wel dan begin je gezamenlijk te scheppen en te kruien. De eerste vracht grond kon direct op de tuin pal achter het huis gegooid worden.

 

Samen schep je dan in anderhalve dag de hele stapel weg. Maar dan blijkt een tweede vracht van acht kubieke meter nodig. Intussen moet de grond iets verder de tuin op gekruid worden. Dat komt al pittiger aan. De laatste vracht moest bijna 100 meter ver worden gekruid. Bovendien stond er op sommige dagen zo´n strakke oostenwind. Het ging door merg en been. Maar ja, de berg moest van de brug af.

 

Om een lang verhaal kort te maken. In totaal waren er 5x acht kubieke meters grond nodig om het gazon op een nette hoogte te krijgen. Dat hebben we samen in krap drie weken voor elkaar gebracht. Toen was het wel zaak om de gestorte grond te egaliseren. Op het blote oog is dan best een klus. Ik vind dat het best gelukt is. Pittig was het wel.
M.L.